Deze keer delen we een vertaalde analyse die gepubliceerd is op de Substack van het White Papers Policy Institute. De publicaties hiervan zijn afkomstig van een team van analisten, voormalige en huidige beleidsprofessionals, activisten en vrijwilligers die samenwerken om beleidsalternatieven te ontwikkelen die de collectieve belangen van westerse volkeren die zelfbeschikking nastreven, bevorderen.
Inleiding
De Europese Unie (EU) wordt geconfronteerd met kritiek en oproepen tot hervorming of afschaffing. Elon Musk riep onlangs op tot afschaffing en de nationale veiligheidsstrategie van de regering-Trump bestempelde de EU als een mislukt project. Geen geringe uitspraken dus en niet van de minste(n).
Er zijn drie belangrijke stromingen waar te nemen over de toekomst van de EU: de Eurofielen die de EU steunen, de Eurosceptici die haar willen hervormen en EU-abolitionisten die de Unie willen ontbinden. Het kamp van de hervormingsgezinden lijkt te groeien en omvat de meeste officieel getolereerde nationalistische bewegingen in de EU.
In het artikel pleit de auteur voor een diepgaande hervorming waarbij de EU wordt vervangen.
Hieronder de publicatie van deel 1 dat is uitgebracht op 13 december 2025:
Hervorming (en vervanging) van de Europese Unie voor nationalistische doeleinden (deel 1)
De afgelopen week heeft Elon Musk een verbazingwekkende ruzie ontketend over de boete die de Europese Unie aan X (Twitter) en hemzelf heeft opgelegd. De boete is duidelijk politiek gemotiveerd.
De Europese elite wil critici van hun project het zwijgen opleggen en vooral kritiek op multiculturalisme, secularisme en de vele andere naoorlogse progressieve dogma’s die hun afbrokkelende wereldbeeld bepalen, de kop indrukken.
Geloof je me niet? De Europese Unie dringt al jaren aan op de invoering van wetgeving voor “chatcontrole” die de EU en nationale autoriteiten in staat zou stellen om je privéberichten, inclusief versleutelde berichten, te scannen, evenals alle foto’s op je telefoon.
EU is mislukt project
Het is veelzeggend en misschien wel opzettelijk dat Musks oproep om de Europese Unie af te schaffen volgt op de onlangs gepubliceerde nationale veiligheidsstrategie van de regering-Trump. In de nieuwe strategie wordt de Europese Unie in wezen een mislukt project genoemd dat heeft geleid tot economische sclerose en een demografische ramp.
De interpretatie van de regering hiervan is correct, misschien zelfs meer dan zij beseft. Ten westen van wat vroeger het IJzeren Gordijn was, laat Europa de Europeanen in vrijwel alle opzichten behoorlijk in de steek. Economieën zijn aan het de-industrialiseren, energie is opvallend duur, woningen zijn schaars en de migratiecijfers zijn torenhoog, ondanks het feit dat het Europese publiek voortdurend aan hun nationale en EU-functionarissen smeekt om de instroom van vreemdelingen te stoppen.
De ideologische pro-EU-oppositie zal erop wijzen, en doet dat ook, dat veel van wat Musk zegt voortkomt uit zijn zakelijke belangen en dat hij niets om Europeanen geeft. Misschien is dat waar, misschien ook niet, maar dat ontslaat de Europese Unie niet van terechte kritiek, net zomin als de ongebreidelde beschuldigingen van “Russische desinformatie” de Democraten in Amerika ontslaan van hun enorme impopulariteit.
Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie
Op 11 december 2025 verscheen er een gelekte, vertrouwelijke versie van de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie op internet.
Volgens berichten in The Times, The Telegraph, The Guardian en andere media blijkt uit de gelekte versie van het Amerikaanse plan dat de Verenigde Staten van plan zijn Oostenrijk, Hongarije, Italië en Polen uit de Europese Unie te halen en in een nieuwe “patriottische” baan te brengen die in lijn blijft met pro-Amerikaanse belangen.
Het is overduidelijk dat de Verenigde Staten de Europese Unie zien als een ernstige bedreiging voor de westerse beschaving en voor hun strategische langetermijnbelangen aan de Europese kant van de Atlantische Oceaan. In het Amerikaanse document werd het idee geopperd om een forumachtige organisatie op te richten (zoals de G7, enz.) waar deze landen zouden samenwerken met de Verenigde Staten, maar ik kan u nu al zeggen dat dit volstrekt ontoereikend zal zijn.
Herevaluatie westerse politiek
Het westerse politieke discours gaat een periode in van herevaluatie van de kernconcepten en instellingen die ons sinds de jaren vijftig hebben geregeerd. De Europese Unie staat niet boven dit soort herevaluatie en de ideologische strijd over haar aard en toekomst zal voorlopig niet afnemen. Deze ideologische strijd over het succes of falen van het Europese project heeft met name geleid tot het ontstaan van drie verschillende kampen van commentatoren:
- Eurofielen/EU-aanhangers
- Eurosceptici/hervormers
- EU-abolitionisten
Eurofielen
Het eerste kamp spreekt voor zich. EU-aanhangers zijn blind toegewijd aan het Europese project zoals dat is gecreëerd door Jean Monnet en zijn verschillende volgelingen, zoals Paul-Henri Spaak. De eurofielen van vandaag geloven dat het Europese project enorm succesvol is, negeren alle bewijzen van het tegendeel en gaan bijna nooit in op de bezwaren van hun sceptici.
Het is mij opgevallen dat de meeste EU-handlangers niet bijzonder verontrust zijn over het feit dat de regering-Trump de economische en defensieve mislukkingen van hun project aan de kaak stelt en dat komt omdat eurofielen al lang jagen op grootse ideeën over een enkele Europese economie en een Europees leger om de wil van een steeds imperieuzer Brussel met wapengeweld af te dwingen. [Red.: We zien ook dat de EU de rol van de NAVO aan het overpakken is, nu de VS hun handen hier steeds meer van aftrekken.]
Kortom, ze zijn het met Trump eens over de noodzaak van Europese economische en militaire macht (ook al zijn ze het niet eens over de precieze vorm daarvan), hoewel ze nooit kunnen uitleggen hoe ze een enorm continent van versnipperde individuen zover kunnen krijgen om te vechten voor het antinationalistische Europese leger, terwijl de Duitsers er niet eens in slagen hun eigen bevolking te laten vechten voor hun uitgesproken anti-Duitse staat.
Demografische achteruitgang Europa
De eurofielen zijn eerder woedend over het feit dat de Amerikanen opmerkingen maken over de demografische achteruitgang en het democratisch tekort in Europa. De reactie van de Europese leiders was niet om uit te leggen waarom ze hun eigen bevolking niet vervangen, maar om te benadrukken dat alles koek en ei is.
Ursula von der Leyen, voorzitter van de [Red. ongekozen] Europese Commissie, zei dat Europeanen “naar onszelf moeten kijken en trots moeten zijn”, terwijl Antonio Costa, voorzitter van de Europese Raad, respect eiste van Trump en hem waarschuwde zich niet te ‘mengen’ in de Europese “democratie”. Opnieuw is het opvallend dat geen van beide functionarissen heeft geprobeerd de inhoud van de strategische beoordeling van Europa door de VS te weerleggen.
Demografische transformatie
De nationale veiligheidsstrategie legt een direct verband tussen het falen van de EU en de nationale regeringen en de voortdurende demografische transformatie van het Europese continent als gevolg van massale immigratie. Toen de Amerikaanse nationale veiligheidsstrategie verkondigde dat het in het belang van Amerika is dat “Europa Europees blijft”, begonnen de eurofielen te hyperventileren dat de consensus in Washington over hun eerdere multiculturele anti-nationalistische project was verbrijzeld, en nogal onceremonieel ook.
Lees ook: Amerika’s rol in Europa getransformeerd: Trump’s nationale veiligheidsstrategie voor 2025 en massale immigratie, White Papers Policy Institute, 6 december 2025 (Engelstalig)
Als gevolg van deze plotselinge Amerikaanse afwijzing van de kostbare “westerse waarde” van multiculturalisme, roepen de luidruchtigste EU-voorstanders op tot volledige ontkoppeling van de Verenigde Staten om hun project te behouden en gebruiken ze de ideologische ommezwaai van Amerika om Europa in een nieuwe integratiefase te duwen.
Eurofielen willen al lang een nieuwe fase van integratie, maar zijn totaal niet in staat geweest om hiervoor draagvlak te creëren bij het publiek vanwege uiteenlopende beleidsbelangen onder het Europese publiek. Nederland, Duitsland en de Scandinavische landen kunnen zich niet vinden in een gemeenschappelijke Europese schuld, terwijl Italië en Griekenland wanhopig op zoek zijn naar toegang tot de nationale creditcards van Duitsland en Zweden.
Ook op het gebied van buitenlands beleid bestaan er enorme meningsverschillen. Slechts 18% van de Italianen, 29% van de Roemenen en 35% van de Fransen vindt dat Oekraïne steun moet krijgen totdat het zijn grondgebied heeft heroverd, terwijl in Denemarken en België een ruime meerderheid voorstander is van het verlenen van dergelijke steun aan Oekraïne.
Afschaffing Europese natiestaten
Omdat de Europese media bijna hysterisch anti-Trump zijn [Red. Het BBC-schandaal waarin Trump door videotruuks werd neergezet als instigator van de opstand bij het Capitool op 6 januari 2021] is hier een voorbeeld van], hopen de eurofielen de huidige trans-Atlantische crisis te kunnen gebruiken om een integratieproces op gang te brengen dat er uiteindelijk toe zou leiden dat de Europese landen worden gedegradeerd tot provincies, zoals Altiero Spinelli zich dat had voorgesteld.
Er zijn ook eurofielen die diep verontrust zijn over de kritiek uit Washington, omdat ze begrijpen dat een groot deel van het geld en de ideologische ruggengraat van hun project afkomstig is van universiteiten, internationale organisaties en ngo’s die in de VS zijn gevestigd.
Het was en is Amerikaans geld dat kleurrevoluties en mediaprojecten financiert die gericht zijn op het bestrijden van “desinformatie”, zoals gedefinieerd door de progressieve elite die het Berlaymont-gebouw bezet.
De eurofielen weten dat ze zonder de steun van de Verenigde Staten niet in staat zullen zijn om een regimewisseling te bewerkstelligen in Wit-Rusland, Kazachstan of zelfs Rusland. Het is deze diep verontruste klasse van trans-Atlantische eurofielen die de instellingen van de Europese Unie domineert, en het is deze klasse van eurofielen die geen flauw idee heeft hoe ze verder moeten gaan, afgezien van lauwe publieke verklaringen over de voortdurende kracht van de betrekkingen tussen Amerika en de EU.
Hervormers en afschaffers
Afgezien van de eurofielen, lijken het tweede en derde kamp in het EU-debat sterk op elkaar, op één belangrijk verschil na, namelijk de afschaffing van de euro. Deze kampen worden gedomineerd door Europese en Amerikaanse nationalisten (en een handjevol linkse activisten) die de Europese Unie zien als het mislukte neoliberale project dat het is en die de naties van Europa (en de Amerikaanse schatkist) willen bevrijden van de verplichting om het licht te laten branden in het gebarsten bouwwerk van het Berlaymontgebouw en, in sommige gevallen, zelfs in het hoofdkwartier van de NAVO.
Bottom-up verandering
Beide kampen zijn van mening dat ze door gebruik te maken van de democratische instellingen van de snel verdwijnende en gekwetste natiestaten van Europa een bottom-up verandering in het Europese politieke landschap kunnen afdwingen – en beide hebben gelijk.
Voorstanders van afschaffing van de EU (die vaak ook voorstanders zijn van afschaffing van de NAVO) willen dat het project naar de prullenbak van de geschiedenis wordt verwezen en dat de naties van Europa vrij zijn om unilateraal en met volledige soevereiniteit te handelen.
Dit abolitionistische kamp is luidruchtig, maar niet bijzonder groot, hoewel de recente toevoeging van Elon Musk aan hun zaak het in de toekomst nieuwe leden en meer politiek gewicht kan opleveren. In feite is dit al aan de gang.
De Nederlandse nationaliste en influencer Eva Vlaardingerbroek riep in haar toespraak op de CPAC Hongarije 2024 op tot afschaffing van de Europese Unie en heeft deze oproep sindsdien herhaald, onder meer met de woorden: “Ik geloof niet in hervormingen … De Toren van Babel moet worden vernietigd.”
Hervormingsgezinde eurosceptisci
Aan dezelfde kant van de tafel, maar met een andere instelling, zitten de eurosceptici en hervormingsgezinden die het beste van twee werelden willen. Zij willen de controle over de Europese Unie overnemen via de democratische instellingen van de lidstaten en vervolgens een proces van hervorming van het project in gang zetten om het aan te passen aan nationalistische doelen.
Zij zijn van mening dat de Europese Unie kan worden veranderd en dat een groot deel van de huidige gezamenlijke soevereiniteit in Brussel kan terugvloeien naar de nationale hoofdsteden, terwijl een overkoepelende vorm van coördinatie tussen de Europese landen gehandhaafd blijft.
Dit hervormingsgezinde kamp is opvallend groot en omvat de meeste officieel getolereerde nationalistische bewegingen in de Europese Unie, zoals het Rassemblement National van Marine Le Pen en de regering van Giorgia Meloni.
Er zijn ook tal van niet-politieke stemmen. De Ierse nationalist en politiek commentator Keith Woods sprak zich onlangs uit voor een hervorming van de Europese Unie en zei in een recent artikel: “Een beweging die sterk genoeg is om de Unie af te schaffen, zou ook sterk genoeg zijn om haar te hervormen, en hervorming zou ons de instrumenten kunnen bieden die we nodig hebben om onze uitwissing ongedaan te maken zonder het voortbestaan van onze bevolking op het spel te zetten in een zeer beladen, onvoorspelbaar traject. Gezien het hoge risico dat we nemen, is het verstandiger om ons te concentreren op het bouwen van iets dat blijvend is, dan te gokken op een breuk.”
Visie van de auteur
Persoonlijk sympathiseer ik met de hervormingsgezinden. Ik ben van mening dat niet alleen Europa, maar de hele westerse wereld instellingen nodig heeft waar onze regeringen regelmatig bijeenkomen en samenwerken om de westerse beschaving te behouden en te versterken.
We moeten het progressieve dogma overboord gooien en Europese en westerse instellingen hebben die ons gemeenschappelijk erfgoed, onze geschiedenis, ons christelijk geloof en onze economische belangen verdedigen. We zullen permanente samenwerking nodig hebben om de ongelooflijk grote en groeiende bevolking van de derde wereld op afstand te houden en we zullen ons collectieve gewicht moeten gebruiken om de terughoudende landen van de wereld te dwingen hun mensen terug te nemen wanneer we onvermijdelijk een beleid van remigratie gaan voeren.
Ik wil dat westerse en Europese landen elkaar verdedigen in geval van een invasie door een staat van buiten onze beschaving en ik wil een systeem waarin we eerst met elkaar handel drijven voordat we buiten het Westen op zoek gaan naar grondstoffen, voedsel of technologie. De Europese Unie is hiervoor echter niet het juiste instrument.
Volledige vervanging EU
Als een conferentie van westerse landen onder leiding van nationalistische leiders in Den Haag bijeen zou komen om de Europese Unie en misschien ook de NAVO te hervormen, zou al snel duidelijk worden dat het hier niet zozeer om een hervorming gaat, maar om een volledige vervanging van de EU en aanverwante instellingen.
De Europese verdragen behoren tot de meest inherent neoliberale en progressieve documenten ter wereld en het herschrijven ervan betekent een fundamentele verandering van het Europese project. Ik ben het ermee eens dat dit moet gebeuren, maar nationalisten die dit project nastreven, moeten begrijpen dat het meer een vorm van creatieve destructie is dan een hervorming.
Een voorbeeld: een van de pijlers van het huidige Europese project is de interne markt en de mededingingsregels. Deze mededingingsregels (verankerd in de artikelen 101 en 102 van het VWEU) verbieden de regeringen van de lidstaten om hun binnenlandse industrieën te ondersteunen met staatssubsidies of aankopen. Als Zweden nieuwe politievoertuigen wil kopen, moet het een continentbrede aanbesteding uitschrijven onder autofabrikanten en een zo apolitiek mogelijk besluit nemen, in plaats van Volvo- of Polestar-voertuigen te kopen die in Zweden zijn ontworpen en geproduceerd.
Kortom, Europese landen mogen het belastinggeld van hun burgers niet gebruiken om de banen van hun eigen burgers te ondersteunen. Het schrappen van deze artikelen – en dat zou moeten gebeuren – zou de interne markt onherkenbaar veranderen en daarmee ook het Europese project zelf.
Hetzelfde kan worden gezegd van solidariteitsclausules, bezuinigings- en begrotingsregels, de Lissabonstrategie en sociale/cohesiefondsen. Al deze zaken moeten worden afgeschaft of radicaal worden gewijzigd, maar daarmee hervormen we de EU niet zozeer als wel creëren we iets nieuws. Daar moeten we eerlijk over zijn.
Kernwaarden van onze beschaving
Het Westen heeft dringend behoefte aan een reeks internationale instellingen die de kernwaarden van onze beschaving weerspiegelen en niet progressief dogma. In het tweede deel zal ik een visie voor een dergelijke reeks instellingen uiteenzetten.
Lees ook deel 2 van deze analyse:
Op ons Telegramkanaal vind je verschillende berichten over de teloorgang van de Europese Unie Bijvoorbeeld deze:
- “Wall Street Apes”: De Europese Unie moet worden afgeschaft
- Welkom in het wonderlijke rijk van de Europese Unie: de enige ‘regering zonder land’ die wél belastingen heft, wetten maakt en onze nationale soevereiniteit verwerkt tot compost.
- De Franse Marine Le Pen: “De Europese Unie is een permanente staatsgreep geworden”
Vrijheid verdwijnt zelden ineens, maar stap voor stap. Blijf daarom alert, stel vragen en bescherm wat niet vanzelfsprekend is: je vrijheid.
➡️ Gerelateerde artikelen:
Deel onze artikelen en volg The Freedom Reset op Telegram en X.
