Deze keer delen we deel twee van een analyse die gepubliceerd is op de Substack van het White Papers Policy Institute. De publicaties hiervan zijn afkomstig van een team van analisten, voormalige en huidige beleidsprofessionals, activisten en vrijwilligers die samenwerken om beleidsalternatieven te ontwikkelen die de collectieve belangen van westerse volkeren die zelfbeschikking nastreven, bevorderen. Onderaan dit artikel vind je de link naar deel 1.
Inleiding
De Europese Unie (EU) wordt geconfronteerd met kritiek en oproepen tot hervorming of afschaffing.
In dit tweede deel beschrijft de auteur de bredere crisis binnen het naoorlogse westerse bestel. Niet alleen de Europese Unie wankelt, ook instellingen als de NAVO en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens staan ter discussie. Hun diep verankerde doctrines hebben geleid tot een kloof tussen juridische idealen en politieke realiteit, met verstrekkende gevolgen voor soevereiniteit en bestuur in Europa.
Hieronder de publicatie van deel 2 dat is uitgebracht op 23 december 2025:
Hervorming (en vervanging) van de Europese Unie voor nationalistische doeleinden (deel 2)
Auteur: James K.
In deel één heb ik de ontwikkelingen besproken rond de relatie van Amerika met de EU en bij uitbreiding het hele bouwwerk van naoorlogse internationale instellingen die momenteel het Westen besturen. Het is echter niet alleen de Europese Unie die met irrelevantie te maken heeft, maar het gaat ook om de NAVO en instellingen zoals het Europees Hof (en Verdrag) voor de Rechten van de Mens (EHRM), dat deel uitmaakt van de Raad van Europa en dat de progressieve “mensenrechten”-doctrine zo grondig in de wetgeving heeft verankerd dat Groot-Brittannië niet in staat is kinderverkrachters uit te zetten.
Ook de Verenigde Naties krijgen steeds meer kritiek van nationalistische westerse politieke partijen en regeringen. Zo trekt de Verenigde Staten zich terug uit de Wereldgezondheidsorganisatie, een agentschap van de VN, en weigert het zijn contributie te betalen.
In andere gevallen blijven westerse landen lid van groepen die hen geen voordeel meer opleveren. Zo hebben het Verenigd Koninkrijk, Australië, Canada en Nieuw-Zeeland weinig baat bij hun lidmaatschap van het Gemenebest en haalt de Verenigde Staten weinig voordeel uit de Organisatie van Amerikaanse Staten. Deze organisaties zijn niet veel meer dan postkoloniale overblijfselen die westerse landen verbinden met de talrijke niet-westerse staten waarmee we geen echte politieke banden meer hebben.
Institutionele machtsoverschrijding: immigratie
Aangezien westerse landen zoals de VS hun relatie met deze instellingen evalueren, laten we eens kijken naar een van de meest flagrante voorbeelden van institutionele machtsoverschrijding: immigratie.
Gezinshereniging
In de zaak CR, GF, TY tegen Landeshauptmann von Wien uit 2024 oordeelde het Hof van Justitie van de Europese Unie dat EU-lidstaten verplicht waren om ervoor te zorgen dat irreguliere migranten onder de 18 jaar recht hadden op gezinshereniging, zelfs als dit in strijd was met de wettelijke praktijken van de lidstaten en zelfs als de migrant in kwestie tijdens de aanvraagperiode volwassen werd.
In feite oordeelde het hooggerechtshof van de Europese Unie dat zolang een illegale immigrant een kind is, hij zoveel familieleden naar de EU mag halen als hij wil.
Uitzetting verboden
In een andere uitspraak in 2025 oordeelde het Europees Hof van Justitie dat Italië asielzoekers niet naar Albanië mocht uitzetten, vasthouden en behandelen, omdat dit in strijd was met het recht op bescherming en rechterlijke toetsing van migranten. Kortom, Italië is verplicht om illegale immigranten uit de derde wereld in hun land te laten rondlopen, terwijl hun onvermijdelijk valse asielaanvragen worden behandeld.
Uitbreiding recht om asielaanvraag in te dienen
In een andere recente zaak heeft het Europees Hof van Justitie Zweden veroordeeld vanwege de behandeling van asielaanvragen van personen die al onder tijdelijke bescherming stonden. Zweden had tijdelijke bescherming verleend aan Oekraïners die de oorlog in hun land waren ontvlucht en bij aankomst begonnen veel Oekraïners een aanvraag in te dienen voor een meer permanente asielzoekersstatus.
Omdat deze weg kan leiden tot een permanente verblijfsvergunning, weigerde de Zweedse staat automatisch de asielstatus aan Oekraïners en stond erop dat hun tijdelijke bescherming voldoende was.
Het Europees Hof van Justitie oordeelde dat Zweden verplicht is om deze asielaanvragen op hun individuele merites te behandelen, ongeacht de tijdelijke bescherming die deze vluchtelingen al genieten.
Deze uitspraak heeft gevolgen voor alle Europese staten en betekent dat alle vluchtelingen, ongeacht waar ze vandaan komen en zelfs als ze al tijdelijke bescherming hebben gekregen, recht hebben op een permanente asielstatus. Met andere woorden: alle vluchtelingen in de EU hebben recht op een traject naar een permanente verblijfsvergunning en uiteindelijk het staatsburgerschap.
De Europese Unie is echter lang niet de enige problematische speler in dit opzicht. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van de Raad van Europa doet regelmatig uitspraken die de mogelijkheden van Europese landen om immigranten, waaronder gewelddadige criminele immigranten, uit te zetten en te verwijderen, beperken.
Gewelddadige drugsdealer niet uit te zetten
In 2023 oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens bijvoorbeeld tegen Denemarken in de zaken Noorzae tegen Denemarken en Sharifi tegen Denemarken. In beide zaken waren niet-Deense, niet-staatsburgers door Deense rechtbanken veroordeeld tot uitzetting na het plegen van diefstal, vandalisme en poging tot drugshandel.
Het Europees Hof erkende dat de Deense rechtbanken hadden geoordeeld in overeenstemming met de Deense wetgeving, maar vond dit onvoldoende. Het Europees Hof oordeelde dat de heren Noorzae en Sharifi slechts kleine criminelen waren met een kort strafblad en lichte straffen en dat beide mannen geen nauwe banden hadden met hun vaderland. Het Europees Hof oordeelde dan ook dat Denemarken artikel 8 van het EVRM (recht op een gezinsleven) had geschonden en gelastte dat deze gewelddadige drugsdealers in Denemarken mochten blijven.
Onderscheppen migrantenboten en terugsturen is foltering
In de zaak Hirsi Jamaa en anderen tegen Italië uit 2012 oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat Italië artikel 3 (verbod op foltering en onmenselijke behandeling) had geschonden omdat het migrantenboten op zee onderschepte en terugstuurde naar Libië. Het Hof oordeelde dat Italië verplicht was migranten op zee op te pikken en elk van hun asielaanvragen afzonderlijk te beoordelen.
Daarom kon Italië hen niet zomaar terugsturen naar Libië, waar ze vandaan kwamen. In een andere zaak uit 2023, J.A. en anderen tegen Italië, oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat Italië artikel 3 had geschonden door illegale migranten op het eiland Lampedusa vast te houden in plaats van hen vrij te laten en hun individuele vluchtelingenzaken te beoordelen.
Het Hof oordeelde dat Italië de betrokken migranten een schadevergoeding moest betalen, waarna velen van hen werden vrijgelaten op het Europese vasteland, waar ze ongetwijfeld naar Duitsland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk zijn vertrokken.
Europese staten kunnen migranten dus niet op zee terugsturen, ze kunnen buitenlandse criminelen met sterke “familiale banden” niet uitzetten en ze kunnen migranten niet apart houden van kwetsbare Europese burgerbevolkingen.
Uitholling nationale besluitvorming bij culturele kwesties
De kwestie houdt echter niet op bij immigratie. De Europese Unie en de Europese Raad zijn druk bezig geweest met het uithollen van de besluitvorming van natiestaten op het gebied van culturele kwesties.
Sommige van deze instellingen zijn niet opgericht als bewust progressieve instellingen, maar functioneren nu allemaal als de facto en zelfs de jure progressieve instellingen.
Neem bijvoorbeeld het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en zijn handhaving van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens van de Europese Raad. Toen het EHRM en zijn rechtbank in 1959 werden opgericht, had geen enkel westers of ander blank land het homohuwelijk gelegaliseerd. In feite was het homohuwelijk in geen enkel westers land legaal totdat Nederland in 2001 wetgeving aannam.
Het is overduidelijk dat het EHRM niet is opgericht om het recht op het homohuwelijk in de wetgeving van zijn lidstaten te verankeren, maar toch is dat nu wat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens doet. In 2023 oordeelde het Hof dat Roemenië wettelijk verplicht is om een kader te bieden voor de erkenning van paren van hetzelfde geslacht, ondanks het feit dat de grondwet van het land heel duidelijk bepaalt dat het gezin begint met één man en één vrouw.
Lees ook deel 1:
Op ons Telegramkanaal vind je verschillende berichten over de teloorgang van de Europese Unie Bijvoorbeeld deze:
- “Wall Street Apes”: De Europese Unie moet worden afgeschaft
- Welkom in het wonderlijke rijk van de Europese Unie: de enige ‘regering zonder land’ die wél belastingen heft, wetten maakt en onze nationale soevereiniteit verwerkt tot compost.
- De Franse Marine Le Pen: “De Europese Unie is een permanente staatsgreep geworden”
Vrijheid verdwijnt zelden ineens, maar stap voor stap. Blijf daarom alert, stel vragen en bescherm wat niet vanzelfsprekend is: je vrijheid.
➡️ Gerelateerde artikelen:
Deel onze artikelen en volg The Freedom Reset op Telegram en X.
